Partnergeweld heeft grote gevolgen – niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen die ermee te maken krijgen. Professionals signaleren dit vaak in hun werk. Hier vind je drie veelgestelde vragen met praktische antwoorden.

3 vragen over

Ja, als er sprake is van partnergeweld tast dat ook de veiligheid van de kinderen aan en is het dus een vorm van kindermishandeling. Geweld tussen partners is namelijk zelden een eenmalig incident.

Getuige zijn van partnergeweld houdt in dat een kind op een of andere manier opmerkt dat er geweld in huis plaatsvindt. Ouders denken vaak dat een kind niets doorheeft bijvoorbeeld van ruzies ’s avonds als het kind al op bed ligt. Maar kinderen voelen dat vaak haarfijn aan, zelfs als ze nog heel klein zijn (en zelfs nog in de buik van de moeder).  Ze krijgen de stress mee, de angst  en ervaren dat ouders minder beschikbaar (kunnen) zijn. De gevolgen zijn dan ook net zo ernstig dan voor andere vormen van kindermishandeling.

Ja, ook bij een vermoeden van geweld tussen volwassenen zonder kinderen geldt de Wet meldcode. Net als kindermishandeling stopt partnergeweld vaak niet vanzelf en het is dus belangrijk dat je signalen van geweld, psychisch, lichamelijk of seksueel, altijd serieus neemt, in kaart brengt en bespreekt. Volg de stappen van de meldcode. Wanneer het geweld acuut is of ernstig en structureel meld je dit bij Veilig Thuis.

Bij intieme terreur is er sprake van een machtsverschil tussen de partners. Eén partner, meestal de man, oefent dwang en controle uit op zijn partner. Door te kleineren, te isoleren, haar vrijheid te beperken en door het gebruik van, vaak ernstig, psychisch, fysiek of seksueel geweld. Het slachtoffer (en eventuele kinderen) voelen zich continu bedreigd en onveilig. Vermoed je intieme terreur laat je dan adviseren door Veilig Thuis. Spreek het slachtoffer apart.